Nauczyciel mojej córki zapowiedział nam po egzaminie, że czas na konkurs. To dla mnie w pewnym sensie nowość, ale domyślam się, że w ten sposób wchodzimy na ścieżkę, gdzie nie będzie grania tylko po to, aby było ładnie, ale właśnie zacznie się rywalizacja, cyzelowanie i przede wszystkim to najgorsze - PRESJA. Wszystko to miało miejsce już dotąd, ale w mniejszym stopniu. Problem w tym, że moje dziecko podchodzi do tego pomysłu z jednej strony z lękiem, że sobie nie poradzi, z drugiej strony to wcale nie zależy jej na tym, aby grać najlepiej ze wszystkich (to jest moja obserwacja). Wolałabym z tym poczekać jeszcze rok.

Napiszcie o waszych doświadczeniach z konkursów, szczególnie o tym, jak to na was wpłynęło. Mam na myśli nie tylko wygrane, ale i porażki. Coś to w ogóle zmieniło?

W jakim wieku wtedy byliście?

Gra na konkursach to przede wszystkim możliwość "pokazania się" w Polsce, pokazanie się prof. z uczelni wyższych, a to bardzo bardzo ważne... żałuję że moja szkoła II st to baaaaardzo zaniedbała.... To ma później OGROMNE znaczenie w dalszej edukacji, gdy się już idzie na studia muzyczne!
A także przecież wszystko potem idzie do CV, przecież dzięki konkursom można także dostać stypendia;) a to bardzo fajna rzecz, rodzice dumni, a dziecko też szczęśliwe, mi się 2 razy udało ;)
w I st jeździłam na bardzo wiele konkursów i dzięki temu właśnie mogłam właściwie dalej się kształcić w II stopniu .. (ograniczenie ze strony pewnych ludzi, którzy nie chcieli żebym grała... tak grała... spowodowało że musiałam użyć innych argumentów niż własna gra, by mnie przyjęli)
dla mnie konkursy były powodem do dumy, możliwością rozreklamowania mojej osoby... mojej gry... ale właśnie nie chodzi o to żeby być popularnym, najlepszym i za wszelką cenę wygrywać.
Konkursy zawsze u mnie wzbudzały pozytywne emocje.. powodowały że chciałam grać i widziałam w tej grze cel.
Nie wyobrażam sobie grania dla samej siebie, uwielbiam koncerty, gdzie mogę pokazać się publiczności;) taka sama gra dla siebie w domu, w klasie bez możliwości koncertowania uważam że w końcu powodu brak zapału do gry, w końcu nudę i brak chęci.
Poza tym konkursy umożliwiają sprawdzenie się na poziomie ogólnopolskim czy regionalnym, można zapoznać się z poziomem gry i uświadomić się ile nam jeszcze brakuje bądź jak wysoko zaszliśmy dzięki swym codziennym ćwiczeniom..
Uważam że konkursy mają same zalety jeśli tylko będziemy mieli odpowiednie nastawienie;)
Bo wiem że są pewne osoby które jeżdżą na konkursy tylko po to by wygrywać, jak się dowiadują że lepsze osoby jadą na dany konkurs to rezygnują... to chore...
więc DOBRE i zdrowe nastawienie!
I wszystko jest ok;)

Moim zdaniem warto spróbować.Dopóki jest się dzieckiem nie myśli się aż tak bardzo o tym,że chce się być najlepszym i wygrać,łatwiej chyba wtedy traktować to jako zabawę bo można gdzieś pojechać,pograć z innymi dziećmi,mieć zapewne wolne od szkoły :) Ważne żeby ktoś dorosły np nauczyciel nie zaczął wpędzać dziecka w dążenie do wygranej za wszelką cenę.
A ze swojej strony powiem,że żałuję iż jako małe dziecko nie miałam możliwości obycia się z takimi sytuacjami.Kiedy podrosłam i musiałam gdzieś publicznie wystąpić okazywało się że te wszystkie oczy wokół były przerażające i obce.Łatwiej jest zapanować nad tym gdy ma się możliwość obycia z widownią.

Dzięki wam za odpowiedzi. Dzięki wam lepiej rozumiem o co chodzi i po co to wszystko.

Dzięki konkursom poprzez obserwacje nabieramy doświadczenia ale nie ma co mówić - jest to stres. Taką zaprawą przed konkursami i "oswojenie się" z profesorami często gęsto właśnie jurorami, są KURSY. Polecam - wiele można się nauczyć, nawiązać przyjaźnie na całe życie, a i zabawa doskonała:)) Im wcześniej tym lepiej.

Wszyscy dobrze Ci radzą. Twoje dziecko ma mądrą mamę i będzie Ci kiedyś za to dziękowało. Allegro ma rację - bierz młodą i jedź na kurs. Tam będzie miała pierwsze zetknięcie z big professor's.

Mamy to w planach na lato ... jak finanse pozwolą.

Dori
W jakim konkursie zaproponował wam udział nauczyciel?
Pozdrawiam

Witajcie,
Za kilka dni córka bierze udział w swoim pierwszym konkursie wyjazdowym...widzę, że się denerwuje, a z drugiej strony nastawia na wygraną. Nie bardzo wiem, jak z nią rozmawiać, cwiczyć przed konkursem, żeby w miarę możliwości minimalizować te nieprzyjemne doznania. Oczywiście w dniu konkursu ma obiecane różne atrakcje (kino, lody, itd) niezaleznie od tego czy zajmie miejsce czy nie. Tłumaczę jej, że jedziemy zobaczyć, jak jest w innej szkole, jak wygląda konkurs, itd. Absolutnie nie mówię, że musi zajać dobre miejsce, tylko wspominam, że będzie fajnie, jak sie uda. Córa ma prawie 8 lat i gra 2 rok.
Będę wdzięczna za dobre rady.
pozdrawiam serdecznie

Wydaje mi się,że macie bardzo mało zaufania do nauczyciela...nie wiem jakie macie z nim relacje,ale ja z tej drugiej strony widzę, jak źle pracuje się z uczniem,jeżeli nie ma się wsparcia i zaufania w rodzicach...to tak tylko dla przemyślenia i odrobiny empatii. Co do konkursów, pamiętajcie,że to nauczyciel bierze odpowiedzialność za ucznia i kreowanie jego rozwoju muzycznego.Jeżeli uważa,że nastał czas na konkurs,znaczy,że sięgnął po ten środek celowo.Być może chce zmotywować ucznia, wyróżnić, zwiększyć jego więź ze szkołą itp.Rodzic powinien wspierać dziecko i nie wywierać presji nagrody albo miejsca.

agnieszka napisał(a):Wydaje mi się,że macie bardzo mało zaufania do nauczyciela...nie wiem jakie macie z nim relacje,ale ja z tej drugiej strony widzę, jak źle pracuje się z uczniem,jeżeli nie ma się wsparcia i zaufania w rodzicach...to tak tylko dla przemyślenia i odrobiny empatii. Co do konkursów, pamiętajcie,że to nauczyciel bierze odpowiedzialność za ucznia i kreowanie jego rozwoju muzycznego.Jeżeli uważa,że nastał czas na konkurs,znaczy,że sięgnął po ten środek celowo.Być może chce zmotywować ucznia, wyróżnić, zwiększyć jego więź ze szkołą itp.Rodzic powinien wspierać dziecko i nie wywierać presji nagrody albo miejsca.

Nie wiem dokładnie do kogo został skierowany ten post ,ale nikt z nas tu nie mówił o wywieraniu presji nagrody czy miejsca na dziecku - wręcz przeciwnie. Jeśli chodzi o zaufanie do nauczyciela- to przynajmniej w moim przypadku- buduje się ono powoli, z czasem, opiera się na nowych doświadczeniach. Muszę stwierdzić, że na obecnym poziomie współpracy z nauczycielem jest ono na stosunkowo wysokim poziomie, jednak wszystko zależy od dalszej współpracy, podejmowanych kroków przez nauczyciela w kierunku rozwoju dziecka i ich efektów. Jednoznacznie wspieram nauczyciela w pracy z dzieckiem ,ale mam też na uwadze pewne wyważenie sytuacji, w której zakładam, ze nauczyciel też może się pomylić i popełnić błąd w pracy z dzieckiem. Jest to niewątpliwie praca bardzo trudna i odpowiedzialna i oby dawała jak najwięcej satysfakcji.Pozdrawiam

Post skierowany był do wszystkich rodziców, którzy stoją przed decyzją wysłać czy nie wysyłać na konkurs, a ostatnie zdanie było odpowiedzią na pytanie co powinien robić rodzic przed wysłaniem na konkurs. Być może to dla was oczywiste, ale bywam na konkursach od ponad 14 lat. Wiem, ile szkody może zrobić nierozsądny rodzic - odczułam na własnej skórze. Wiem też ile dobrego, może zrobić zaangażowany i wspierający rodzic. Większość z państwa nie jest w stanie pomóc dziecku w uczeniu się gry na skrzypcach - w końcu to jest zadanie nauczyciela.Ale to o czym pani pisze-wsparcie, niewywieranie presji miejsca, mówienie o dodatkowych atrakcjach (lody,zwiedzanie), to jest przede wszystkim zadanie ROZSĄDNEGO rodzica i oby takich było najwięcej. Ja jestem rodzicem i nauczycielem (kolejność nieprzypadkowa). Moje dziecko bierze udział w konkursach.Z całej naszej trójki (ja,nauczyciel i dziecko) najbardziej wyluzowane jest moje dziecko...ja mam stan przedzawałowy...