Violinistka napisał(a):Im więcej ma się cierpliwości, żeby pograć utwór wolno i BARDZO dokładnie nie poddając się pokusie natychmiastowego wymiatania, wspomagając się lustrem, metronomem czy "nagrywadełkiem" ( ) , ćwicząc i utrwalając, tym lepsze są efekty-wiem z własnego 11-letniego skrzypcowego doświadczenia A co do grania trudnych rzeczy-na wszystko przychodzi czas, uczniowie prof. Grabarczyka grają na studiach najłatwiejsze kaprysy Paganiniego, ale JAK grają i pokazują! Miodzio...dlatego nie oceniajcie swych umiejętności po programach, jakie wykonujecie, ale po tym JAK sobie z tym radzicie

WojCiech napisał(a):Ave!

Violinistka_17 ma rację. Jeszcze nikt na świecie nie wymyślił lepszego i efektywniejszego ćwiczenia, niż cierpliwość i wytrwanie w tym co robisz. Wiem też po sobie (10 lat skrzypcowego fachu), że jak zacząłem grać utwory, które już można było usłyszeć w kosmicznym tempie na jakiś dobrych nagraniach, to od razu brałem się właśnie za tempo i grałem z solistą (z magnetofonem) w "duecie" i nic z tego nie wynikło dobrego.

Czasami można nawet utwalić sporo błędów, których potem bardzo trudno się wyzbyć. Ogólnie najlepszym ćwiczeniem jest mozolne granie takt, po takcie, nutka po nutce i (przede wszystkim) czyste granie. Tak naprawde tempo, to nic wielkiego, chyba, że ktoś ma rzeczywiście bardzo sztywne palce i nie wyrabia się.

Cóż jeszcze... Mnie samemu się nie chce tak ćwiczyć, ale jak się uprę, to naprawdę efekty piorunujące. Kaprys Wieniawskiego nr.3 grałem codziennie tylko jeden takt i na każdy około godzinę przeznaczałem, czasami więcej. Nie udało mi się, tak czy owak, zagrać tego do końca czysto, ale strach pomyśleć jak by wyszło, gdybym ćwiczył jak głupi i tylko na tempo.

Pozdrawiam, WojCiech

Violinistka napisał(a):Wow, podziwiam Mnie też często brakuje tej cierpliwości, napisałam jak POWINNO się ćwiczyć a nie jak ćwiczę Ale dążę do tego żeby mi się chciało...często popełniam jeden błąd, a może i nie błąd tylko takie miewam odczucie: przeznaczam ostatnio więcej czasu na wprawki, gamy i etiudy, a jak przychodzi do ćwiczenia programu, to nie mam już siły i motywacji Ale z drugiej strony udaje mi się wbijanie sobie do głowy to, co mówił mój prof. : "To jest proste, żadna filozofia. Byle się podobało" I rzeczywiście, o wiele łatwiej wszystko przychodzi

tijgertje napisał(a):Sposob idelany to dopiero na studiach odkrylam, jak zetknelam sie z metoda ksztaslcenia sluchu Zoltana Kodály'a. Prosta zasada, stosowana od najmlodszych lat w ksztalceniu dzieci na Wegrzech. Zobacz-uslysz-zaspiewaj-zagraj.

AnnaKarenina napisał(a):Ze mną jest tak, że moją największą zmorą nie jest granie czysto (co nie oznacza, że zawsze gram idealnie, tym bardziej, że nie gram jeszcze trudnych rzeczy),ale jakość tego dźwięku, czyli żeby był piękny, pełny, bez szmerów czy innych zakłóceń. Nawet moja nauczycielka się dziwi (uczę się prywatnie, hobbystycznie), że intonacja od początku dobrze mi "idzie", jednak od czystego do pięknie brzmiącego dźwięku u mnie daleka droga...